sanghoku

brabbels & stuff…

Archief voor de categorie “Familie”

USA – Dag 20: Las Vegas, laatste dag van de reis!

Vandaag hadden we nog tot 4u ’s nachts tijd om in Las Vegas door te brengen, want dan moesten we uitchecken, de auto terugbrengen, en naar het vliegveld.

Na te hebben ontbeten en de valiezen ingepakt te hebben, zijn we op zoek gegaan naar een betaalbaar casino. Davy wou graag pokeren, maar het liefst tegen ander spelers en niet tegen de dealer, en liefst met een zo klein mogelijke inzet. In ons casino was het allemaal tegen de dealer (zoals in de meeste casino’s), en ook vrij prijzig met een minimum inzet van 15$ per keer, dus makkelijk 45$ of meer per hand!
Dus op zoek naar andere casino’s. We zijn er dus een aantal binnen geweest, en sommige waren echt te gek voor woorden. Vooral Caesar’s Palace was abnormaal. We hebben hier een halfuur rondgedwaald op zoek naar de uitgang. Die dingen hier zijn namelijk niet zomaar een casino met hotel, maar echte resorts. Zo hebben de meeste een casino, hotel, winkelcentrum, restaurants, sportcentrum, concert & evenementzalen, etc. Ook is het interieur telkens aangepast aan het thema van het complex. Luxor: hiĂ«roglyfen; Paris: eiffeltoren, art-nouveau metrostations; Caesar’s Palace: trevi-fontein, gezellige straatjes, spaanse trappen, overdekt winkelcentrum met geschilderd plafond zodat het altijd valavond lijkt.

Uiteindelijk zijn we in Circus-Circus beland, het complex waar we de eerste nacht geslapen hebben, maar ook een van de meest budget-vriendelijke casino’s.
Davy heeft een aantal uren gepokerd en ongeveer 50% winst gemaakt. Zelf heb ik een aantal machientjes geprobeerd, en op een gegeven moment van een halve dollar weer 8 dollar kunnen maken, maar nadien ook weer alles verloren. 🙂
’s Avonds zijn we teruggegaan naar ons hotel aan het andere eind van de strip, om daar nog wat rond te hangen. Ik had nog wat geld over en wou heel graag eens roulette spelen, een van de (naar mijn mening) weinige ‘echte’ casino-spellen. 100$ ingezet, werd op een gegeven moment iets meer als 200$, maar doordat Davy zijn ‘lucky 14′ maar uitbleef, verdween dat wat later ook alweer. Maar toch wel een goed halfuur fun gehad. Ter info, dis 100$ is niets in vergelijking met wat anderen hier spenderen. De man naast me aan de tafel had o.a. een torentje van 15 chips voor hem staan, en elke chip was 1000$ waard! Hier in Vegas verliest geld al snel zijn betekenis, en kan je het er dan ook snel doorjagen. We hebben tafels gezien met echt onzinnige bedragen op!

Dat brengt me bij het volgende punt: Vegas is echt wel Sin City. De algemene regels van fatsoen en zuinigheid enzo zijn hier niet van toepassing. Op straat zie je overal proppers die reclame maken voor hun meisjes of nachtclubs. In de bakken op de stoep waar in andere steden de krant inzit, zitten in Vegas sexboekjes en reclame voor stripclubs. Het is ook een van de weinige plaatsen waar je op straat alcohol mag drinken, maar enkel op de strip zelf, en niet in de zijstraatjes! Gevolg is dat wel wat je zatte mensen tegenkomt, maar ook drugsgebruikers en dealers. Daarenboven was het vanavond ook de eerste avond van het Halloween-weekend, en dat weten ze hier wel te vieren! In alle clubs en cafe’s was het onnozel druk met meterslange wachtrijen om binnen te mogen, maar ook veel verklede mensen. Een aantal gewone mensen, maar ook een heleboel ingehuurde delletjes met pakjes aan onder het motto ‘hoe kinky-er, hoe beter’. Zelf geen probleem mee, integendeel, maar wel met een aantal mensen die ik daar gezien heb met jonge kinderen.

We waren het erover eens dat je je in Vegas best wel kan amuseren, en als je oplet ook zonder al te veel geld op te doen. Maar omdat het hier zo namaak is, en sommige dingen zo fout zijn, zullen we hier zeker nooit met kinderen komen. We zagen koppels met kinderen van 3 tot 12 jaar, en vroegen ons af  hoe die kinderen later nog op een normale manier naar de wereld kunnen kijken.

Soit, da’s een heel ander verhaal. We hebben ons alleszins nog geamuseerd deze laatste avond, en ondertussen zijn we dus al lang thuis na een heel lange vlucht. Nu is het foto-sorteertijd, en in de loop van de komende dagen/weken zal ik nog wel wat samenvattinkjes posten hier.

Philip & Davy (zonder een amerikaans accent na 3 weken 😉 )

USA – Dag 19: Zion > Las Vegas

Vandaag vertrekken we weer naar Las Vegas, waar onze reis begonnen is, en overmorgen ook zal eindigen. Vanaf Zion is het een rit van ‘slechts’ een 3-tal uur, dus nog voldoende tijd om eerst nog een wandeling in Zion te maken.

We wilden naar een uitkijkpunt gaan, aan de andere kant van de bijna 2km lange tunnel in het park. Wat een gedoe: door de tunnel, parking vol, omdraaien, andere parking ook vol, weer door de tunnel want kon er niet omdraaien wegens aanschuiven, daarna dus weer de tunnel door, toen wel parkeerplekje vrij.
Het was niet zo’n zware of lange wandeling, maar wel over moeilijk terrein. Vaak geen echt pad, maar zoek-uw-eigen-weg stukken onder, tussen en over rotsblokken. Daarenboven loop je vlak langs een ravijn af waar je de bodem niet van kan zien, maar wel een smalle donkere spelonk die nog dieper gaat. Fijn en mooi, maar niet voor hoogtevreespatienten. Onderweg hebben we ook wilde berggeiten gezien, en veel hevige eekhoorntjes.

Hierna zetten we dan definitief koers naar Las Vegas.
Wanneer we landden sliepen we in hotel/casino Circus-Circus, een budget-hotel aan het uiteinde van de strip. Nu zouden we slapen in The Cosmopolitan, in het midden van de strip en een high-class hotel/casino. Dat bleek ook effectief zo te zijn: vanop een afstand konden we de grote, glanzende toren al zien. In de inrit van de parking stond de naam van het hotel in grote blinkende letters tegen de muur, net of je een balzaal binnenrijdt. De receptie-hal leek heel ruim en licht, met een glanzende vloer en spiegelende plafonds, en waar de muren en zuilen eigenlijk grote schermen zijn met artistieke filmpjes op. Ook de lift was helemaal glanzend vanbinnen, en had ook grote schermen met dezelfde animaties  op. Dit is Vegas: groot, groter, grootst, en dan liefst nog een schepje erbovenop.


We waren al benieuwd naar wat onze kamer zou geven, maar ook daar was het eerste wat we zeiden ‘wow’. Ruime kamer, aparte badkamer en wc, gigantisch grote tv, domoticasysteem (je kan op de tv alle lampen bedienen, of de airco instellen). We zaten ook op de 33ste verdieping, dus we konden ver kijken, maar de strip zelf konden we niet zien. Die upgrade (waar je dan ook jacuzzi, inloopdressing & terras bij hebt) kostte 90$, maar hebben we niet genomen omdat we niet zo gek veel op de kamer zouden zitten.

Eens gesettled in onze kamer, zijn we over de strip gewandeld. 3 weken geleden hadden we al een deel gedaan, het lagere deel met kleinere casino’s, maar nu zaten we in het high-end stuk van dit pretpark. We zagen namen passeren als Bellagio, Caesar’s Palace, Venetian, MGM Grand, … Allemaal met hun eigen thema en karakter.
Na het eten zijn we eens gaan kijken in de nachtclub van ons hotel: 3 gratis cocktails. En in de Coyote Ugly: happy hour en gratis shots voor alle dames. Daarna nog wat rondgehangen en dokes doen (de ene al wat later als de andere)

Morgen op zoek naar een niet al te duur casino, en nog een aantal plaatsen langs binnen gaan bekijken.

Philip & Davy (4u in Vegas, al wat dollars armer, en de casino’s wat rijker)

USA – Dag 18: Zion National Park

Update 29 okt: nu met de rest van de foto’s!

We zijn momenteel dus in het Zion National Park, en hebben er gedurende de dag enkele wandelingen gemaakt. Door op verschillende plaatsen te wandelen, krijg je een beter beeld van de canyon, en deze is zeker aan te raden!

De canyon van Zion National Park is ontstaan doordat de rivier ‘Virgin’ de zandsteen hier geĂ«rodeerd heeft. De ingang ligt in het zuiden, het breedste deel van de canyon. Je kan de rivier verder stroomopwaarts volgen, waar de canyon uiteindelijk zo smal wordt dat er geen paden meer zijn: de Narrows.

Eerste wandeling: het Watchmen Trail. Deze hebben we op ongeveer een uur gedaan, en brengt je naar een hoger gelegen uitkijkpunt van een van de kleinere zij-canyons van het breedste deel. Hier was het relatief droog en zanderig, met veel grote stenen op het pad en een steil stuk in het begin. Van bovenaf kijk je dus uit over de vallei met het bezoekerscentrum etc. Een leuke om wakker te worden, en blijkbaar ook populair bij sporters die deze trail al lopend afleggen.

Hierna hebben we de shuttle genomen (je mag niet met de auto in het park), en halverwege uitgestapt aan de Weeping Rock. Regenwater sijpelt honderden meters hogerop de grond in, en sijpelt langzaam door de rotsen. Het zou er een 1000-tal jaren over doen om op verschillende plaatsen aan de rotswand weer de weg naar buiten te vinden. Het sijpelt dan langzaam naar onder, om aan een inkeping naar beneden te vallen. Je kan wandelen tot in die uitsparing, en je ziet het water naar beneden druppelen, zonder echt een waterval te zijn. Zo lijkt het alsof de rots weent, vanwaar ook de naam komt.

Nadat we onze bokes gegeten hadden, zijn we een stuk langs de rivier gewandeld naar de volgende shuttle-stop. Het was hier heel stil, behalve het geluid van het kabbelende water, en de wind in het riet dan. Hier waren ook geen andere mensen (behalve 1 man in de andere richting), dus het was een heel relaxe wandeling.

Aan de volgende halte zijn we weer op de shuttle gestapt, op weg naar het diepste eind van de canyon. Vanaf de halte is er nog een pad van 2 mijl dat verderloopt tot waar het niet meer kan. Daar wordt de canyon te smal, en heb je enkel de rivier nog. Hier beginnen de Narrows (‘de smalte’), de reden waarom zoveel mensen naar Zion komen. Hier kan je door het water trekken, om zo de rivier nog verder te volgen. Op dat punt hebben we even getwijfeld om toch verder te gaan, maar niet gedaan. We waren er niet op gekleed, en het begon te regenen, dus kans op plotse vloed. Jammer, want daar worden de mooiste foto’s gemaakt.

We zijn dan maar teruggewandeld, waarna het stopte met regenen. We hebben dan besloten om de dag af te sluiten met een tocht naar de ‘Emerald Pools’, een aantal vijvers verborgen in de bergen. De laagste is makkelijk bereikbaar, ook voor rolstoelen. De twee al wat moeilijker, en de derde was echt een vermoeiende klim van het ‘zoek uw weg maar tussen de rotsblokken’. Die derde was ook wel de mooiste van allemaal. Vanaf de kliffen vele hogerop sijpelt water in het poeltje va bijna stilstaand water. Door algengroei krijgt het een groenige kleur, en omdat het bijna stilstaand water is, weerspiegelen de torenhoge rotsen in het water wanneer de zon een beetje schijnt. Er waren nog een aantal mensen, maar je merkte dat het voor iedereen een soort heiligdom was, want het was er muisstil.

Vijf wandelingen dus vandaag, alle vijf verschillend, en allemaal de moeite waard. Ik wil zeker eens terugkomen om nog twee andere dingen hier te doen: Angels Landing Trail (hoog de kliffen op, smal pad waar je je aan kettingen moet vasthouden om niet te vallen; beloning: uitzicht over heel de vallei) en de Narrows (met aangepaste uitrusting dus).

Van de canyonparken die we gezien hebben vond ik Zion het mooist, en als het er ooit eens van komt wil ik hier zeker naar terugkeren. Je hebt hier zowel zandige woestijnstukken, als de groene valleibodem, en altijd torenhoge roodkleurige kliffen rondom je. Davy twijfelt nog steeds tussen dit Zion en de King’s Canyon van het begin van onze reis.

Morgen zetten we koers naar Las Vegas, maar in de ochtend gaan we nog een laatste keer het park bezoeken en naar een uitkijkpunt gaan.

Philip & Davy (allebei blij dat onze schoenen uit zijn)

USA – Dag 17: Bryce Canyon

Vandaag zijn we naar Bryce Canyon geweest, en gelukkig niet veel gemerkt van de storm. Op de hogere toppen stond er wel een stevige wind die heel koud aanvoelde, maar daar moesten we niet echt wandelen, dus viel nog mee.

Bryce staat bekend omwille van de pilaarvormige rotsformaties, genaamd ‘hoodoos‘. De zachte zand- & kalksteen hier werd doorheen de eeuwen zo aangetast door wind- & vorsterosie, dat hele delen van het plateau getransformeerd werden naar smalle muren en pilaren. Daarenboven is de steen hier roodkleurig, wat voor een heel aparte gloed lijkt te zorgen wanneer de zon erop valt.

Nu, eens je alle viewpoints gezien hebt, heb je het ook wel gehad. Maar aan een van die punten start de Navajo-loop: een tocht van een 2-tal km, die je tussen de stenen door naar de bodem van de vallei brengt. Die bodem ligt ongeveer 150m lager, en die steile afdaling is ook het eerste wat je te wachten staat.
Deze wandeling heeft ons beeld van de canyon compleet veranderd! Eerst een steile afdaling, dan paadjes tussen smalle kloven, uitkomen in een groene vallei, en dat allemaal terwijl je omgeven wordt door een eigenaardige arme rode gloed. Een echte aanrader voor iedereen die Bryce bezoekt!
Het is moeilijk om er foto’s van te nemen omwille van donkere schaduwen onderaan, en de felle zon bovenaan, maar de ervaring op zich kan je toch niet op beeld vastleggen.

Na Bryce zijn we naar Zion gereden. Enkele dagen geleden hadden mensen ons al verteld dat die rit echt de moeite is eens we Zion zouden binnenrijden, en niets was minder waar.
Plots bevonden we ons op kronkelende wegen in een groene vallei, omgeven door grote licht-rode rotsen.
We zijn nog niet echt in het park geweest, maar onderweg heeft Davy toch al een paar mooie foto’s kunnen maken. (een 100-tal blijkt nu, da’s op 8 mijl meer dan de helft van wat ik de hele dag in Bryce genomen heb!)

Morgen gaan we dus het park in, en een wandeling maken bovenaan de rand van de canyon, en onderaan langs de rivier.

Philip & Davy (allebei buikje rond van lekker, en vooral veel, mexicaans eten)

USA – Dag 16: Arches & Bryce

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om in de voormiddag de rest van Arches te bezoeken. Eerste punt op de agenda: Delicate Arch Trail. Dit ‘pad’ is (heen & terug) ongeveer 5km lang, met een hoogteverschil tussen start en eind van een 150m. ik schrijf ‘pad’ tussen aanhalingstekens, want voor grote delen is het van “je moet naar daar, zoek maar uit hoe”. Zo hebben we een redelijk stevige klim gedaan over een grote kale rots:
(als je goed kijkt kan je bovenaan een paar mensen zien)

De boog zelf ziet er als volgt uit:

Hierna zijn we nog een aantal andere zaken gaan bekijken, zoals de indrukwekkende ‘Windows’:

Na Arches zijn we naar Bryce Canyon gereden, die we morgen zullen bezoeken. Dit was weer een lange rit van 5u over een autostrade waar niet veel te zien was. Er stond wel een heel sterke zijwind, ik moest mijn stuur bijna 10° naar links gedraaid houden om gewoon rechtdoor te kunnen rijden.

Onderweg hebben we ook eindelijk het befaamde ‘tumbleweed’ gezien. Dit zijn droge losgekomen struikjes die door de wind over de grond rollen, en dus ook de straat oversteken 😉
Na al die woestijnachtige parken, was het een aangename verrassing om ineens een mooi herfsttafereel te zien wanneer we van de autostrade afgingen. Naast de weg een riviertje met brede oevers, en boompjes met mooie herfstkleurige bladeren:

Het zag ernaar uit dat we nog net voor zonsondergang Bryce zouden kunnen binnenrijden. Dus haastten we ons naar een uitkijkpunt genaamd ‘Sunset Point’, maar waren eigenlijk net te laat om het spektakel te kunnen zien. Niettemin hebben we toch al een sneak-preview gekregen van wat ons morgen te wachten staat.

Het belooft trouwens een koude dag te worden. Niet ver hiervandaan zal morgen een storm komen razen met sneeuw en regen en veel wind. Tot de middag zullen we hier van de neerslag gespaard blijven, maar ze verwachten toch rukwinden tot 40km/u. Het zal ook maar een 13° worden, maar met de wind veel kouder aanvoelen. Hopelijk valt het nog wat mee, want ik ben mijn dikke jas ergens kwijtgeraakt 😩

Momenteel zitten we in relatief nieuwe blokhutjes in een 2-stratengat op 10min van het park. Tijdens het eten daarnet, hebben we ook echte hillbilly’s gezien. Past volkomen in de setting! 🙂

Philip & Davy

USA – Dag 14: Grand Canyon > Mesa Verde

Vandaag zijn we aan de Grand Canyon vertrokken naar Mesa Verde.

’s Ochtends hebben we nog een heel eind langs de canyon gereden, de andere kant dan die wat we gisteren gewandeld hebben. Hij was er nog steeds, en nog steeds heel groot 😉
Onderweg hebben we nog een paar kleinere canyons gezien, wellicht ten gevolge van de breuklijn-erosie combinatie die ook de Grand Canyon uitgesleten heeft.

We zijn ook door Monument Valley gereden. Dit gebied wordt beheerd door de Navajo-indianen, en dat was eraan te merken ook: heel weinig voorzieningen (stopplaatsen e.d.), geen echte dorpjes, her en der krakkemikkige standjes waar ze juweeltjes en andere prullaria aan de man trachten te brengen.
Monument Valley staat vooral bekend omwille van zijn iconische rotsformaties. Eens was dit een vlakte, die veel hoger was. De tand des tijds heeft hier hevig zijn werk gedaan, en nagenoeg de hele vlakte weggevaagd (wind & water), waardoor de zachtere gesteenten verdwenen zijn, en de hardere zijn blijven staan. Hierdoor krijg je stenen pilaren die op sokkels lijken te staan, of heel vreemd ogende constructies waarvan je je afvraagt hoe ze blijven staan.

Omdat ze zo speciaal ogen, een een felrode kleur hebben, zijn ze hĂšt symbool voor het Wilde Westen geworden. Wanneer je de foto’s ziet, zal je ze wel herkennen van de talloze films, posters, foto’s en reclames.

Iemand een idee hoe deze rotsformatie heet? (en ja, hij heeft echt een naam!):

Tijdens de rit kwamen we ook opeens tot de vaststelling dat het uur veranderd was! We zijn door 3 staten gereden (Arizona > Utah > Colorado) en onderweg blijkbaar een tijdzone overschreden.

We hebben trouwens heel veel geluk met ons hotel hier in Mesa Verde, want blijkbaar is vanavond de laatste dag dat je er kan slapen. Het dichtstbijzijnde hotel buiten het park is bijna 45min verder!

Toen we Mesa Verde binnenreden was de zon net aan het ondergaan. Vanaf een van de uitzichtpunten over de vallei konden we zo heel mooie foto’s maken:

Morgen gaan we Mesa Verde bezoeken, en daarna naar Moab rijden, waar de ingang van het Arches National Park is, met nog meer vreemde steenconstructies.

Philip & Davy

USA – Dag 13: Grand Canyon

Vandaag 1 punt op de agenda: de Grand Canyon bezoeken.

De Grand Canyon is een vallei die doorheen miljoenen jaren door de Colorado rivier uitgesleten is (tempo: 16cm/1000jr). De canyon is een 435km lang, 25-29km breed, en nagenoeg 1,8km diep. Behalve de Colorado, lopen er in de canyon nog een hele hoop ‘fault lines’, dit zijn de scheidingen tussen aardplaten die aardbevingen, maar ook bergen veroorzaken. Dit zorgt ervoor dat de canyon soms een beetje omhoog gestuwd wordt, waardoor de rivier weer wat meer kan eroderen. Het resultaat na miljoenen jaren: een immens grote vallei!

We hebben een wandeling gemaakt van een goeie 12km, vanaf  het Grand Canyon Village naar Hermit’s Rest. De wandeling loopt langs de zuidelijke kant van de canyon, in het begin op asfalt, wat later iets wat ooit asfalt was, en weer verder wordt het een zandpad. Op verscheidene plaatsen kan je op en af de gratis shuttle stappen als je wil. Aan deze stopplaatsen zijn ook leuningen geplaatst zodat je niet naar beneden kan vallen, maar het merendeel van de wandeling loopt langs een smal paadje met 3m rechts van je een klif van 800m diep!

We hebben vooral genoten van het uitzicht, en dingen gezegd als ‘adembenemend’ en ‘damn, da’s diep’ en ‘vinde gij mijn gat niet te groot in dees woestijn?’

We willen allebei nu wel ooit eens heel graag een trail volgen naar de bodem van de canyon, maar dat doe je niet op Ă©Ă©n dag. Echte training en voorbereiding zijn dus aangewezen, moest het er ooit van komen.

Voor de rest zal ik de foto’s aan het woord laten.

 

 

Philip & Davy (allebei blij dat we onze schoenen konden uitdoen)

PS:
Nu ik er aan denk. Tijdens de voorbije 2 weken hebben we al een heleboel wilde dieren gezien in de parken enzo! Wat ik me zo kan herinneren: raaf, hert (man, vrouw & kind), pelikaan, grote spin (vogelspinmodel, 6cm), eekhoorns (veel! en verschillende soorten), arend, duif (stadsuitvoering), … en ook sporen in de woestijn van kever, gek spring/kruipbeest & slang.

USA – Dag 12: Joshua Tree > Grand Canyon

Vanmorgen opgestaan onder een nog aangenaam warme woestijnzon, en koers gezet naar de Grand Canyon.

We zijn vanuit 29 Palms naar het noorden gereden om daar via de historische Route 66 verder oostwaarts te gaan.

De weg op zich is niet zo heel speciaal, maar je komt er wel nog overblijfselen van de vergane glorie tegen: leegstaande motels, geplunderde tankstations, een struik vol ondergoed, een berm waar ze met steentjes namen ingelegd hebben…

Tijdens de rit zijn we door de Mojave-woestijn gekomen. We merkten hier 2 grote delen in op. Het eerste deel was vrij plat, met struikjes; het tweede was bergachtiger, met cowboyland-bergen.

We hebben vandaag de belachelijk grote afstand afgelegd van 600km. Hetgeen ons nog het meeste opviel was hoe leeg die grote oppervlaktes zijn. Soms zie je in de verte wel een paar huizen staan, waar zelfs de postbode niet naartoe gaat. Hier doen ze het zo:

Een tweede ding was dat de wegen over heel lange lengtes kaarsrecht zijn, en tot in het oneindige lijken door te lopen. Op tijd tanken is hier de boodschap, want het is niet abnormaal dat je hier 200km lang geen teken van beschaving tegenkomt, laat staan een tankstation.

Een derde ding waar we een beetje van versteld stonden, zijn de lange-afstandstreinen. Eerst zagen we in de verte een bleke strook die leek te bewegen, maar geen idee wat het zou kunnen zijn. Nadien reden we dichter bij de spoorweg en viel het beter op. 4 locomotieven met heel veel wagons met containers op. Een ruwe schatting doet ons vermoeden dat die treinen gemakkelijk 1,5km lang zijn!

Op dit moment zijn we in Tusayan, een dorpje ongeveer 5 mijl ten zuiden van de Grand Canyon inkom. Gisteren zaten we nog te zweten in 35°-40° in de woestijn,  nu zitten we in de bergen met een temperatuur rond het vriespunt!
Morgen gaan we de Grand Canyon bezoeken, dus dat zal het gebrek aan highlights van vandaag ongetwijfeld compenseren.

Philip & Davy

USA – Dag 11: Joshua Tree National Park

Vandaag hielden we het in L.A. voor bekeken, en trokken we weer oostwaarts. Zo zijn we door het Joshua Tree National Park gereden.

Die naam kan je misschien wel bekend in de oren klinken. Voor de plantenkenners: de joshua-tree is een palmachtige boom; voor de muziekfanaten: the joshua tree is  een album van U2 (verderop nog iets meer hierover).

Het is een relatief klein park, maar naar Belgische normen nog steeds onnozel groot: een luttele 3200kmÂČ. We reden langs het zuiden binnen, en daar was het al een tijdje een typische woestijn: droog, uitgestrekt, lage stugge struikjes…
Naarmate we verder noordwaarts reden begon dat stilaan te veranderen. We zagen sporen van eerdere waterstromen, en waar water is, zijn meer plantjes. We passeerden op een gegeven moment een veld Cholla-cactussen. Ze worden hier niet echt gekweekt, maar wel goed verzorgd om zo nadien weer uitgezet te worden.

Nog wat later op de trip was het landschap bezaaid met grote gladde rotsblokken. Van wat ik ervan onthouden heb, werden deze lang geleden vanuit de aardkorst naar boven gestuwd. Geologen zullen hier zeker hun kart kunnen ophalen, maar deze rotsen zijn vooral bekend bij bergbeklimmers.

Later zijn we ook aan Key’s View gestopt. Dit is een hogerop gelegen uitkijkpunt van waaruit je de San Andreasbreuk aan het werk kan zien. Elk jaar schuift dit punt bijna 3cm op t.o.v. de bergketen aan de horizon. Er waren geen wolken of mist, maar heel ver konden we niet goed kijken want er hing een hele waas over het landschap. Deze blijkt afkomstig te zijn van het vocht in de grond wat verdampt en opstijgt.

Van hieruit zijn we doorgereden naar het Harmony Motel. In het begin had ik het toch over U2? Zij werden zo geĂŻnspireerd door de grillige vormen van de bomen en de rotsen, dat ze er een album aan toegewijd hebben. Het motel waarin ze lang geleden hebben geslapen, is ditzelfde Harmony Motel!

Eens aangekomen hebben we eerst de was gedaan, en dan gaan eten in een italiaans restaurantje wat nog niet lang open was. Het ‘dorp’ hier is niet meer dan een lange straat met wat winkels enzo rond en enkele invalswegen. Middle of nowhere dus, maar de italiaan deed heel hard zijn best, en de serveersterkes mochten er best wel wezen!

We hebben zonet de dag afgesloten door eens te gaan liggen in de lekker warme jacuzzi van het motel.

Midden van de woestijn, de hele dag 35-40°, slapen in een boerengat met knappe dienstertjes, een warm bubbelbad onder de sterren, en ondertussen huilende coyotes in de nacht (eerst leken het er 2, nu wel 200).

Only in America, baby!

Morgen Route 66 richting Grand Canyon.

Philip & Davy

USA – Dag 10: Los Angeles

Vandaag zijn we in L.A. rondgegaan/gereden. ’s Ochtends eerst naar het strand (Muscle Beach, waar in de jaren 40 het concept ‘fitness’ ontstaan is), en de Santa Monica Pier met het pretpark op. Deze pier is ook een van de uiteinden van de legendarische Route 66.

Van daaruit naar de Tar Pits. Die liggen gewoon in een park in de stad, en het is een van de weinige plaatsen waar teer naar boven borrelt (er zijn er wereldwijd nog een 5-tal andere). Hier zijn nog steeds opgravingen aan de gang. Doorheen de geschiedenis zijn er veel dieren, mensen en voorwerpen in beland en gezonken, en die zijn ze nu aan het bovenhalen.

Vervolgens naar de Walk of Fame, met de befaamde sterrentegels, en de film & evenementzalen: Chinese Theatre, het Dolby Theatre (de oscaruitreikingen gaan hier elk jaar door), en het Hollywood & Highland Center (een winkelcomplex, mar de centrale weg ligt in het verlengde van de Hollywoodletters, dus van hieruit kan je het duidelijk zien.

Na gegeten te hebben zijn we verder gereden naar het historische hart van de stad: El Pueblo de Los Angeles. Hier is ooit de stad ontstaan, en er zijn nog een heel aantal authentieke gebouwen aanwezig. Vlakbij liggen ook Chinatown en Little Tokyo, waar we ook even naartoe gewandeld zijn. Vooral Little Tokyo vonden we gezellig aandoen.

Ter indicatie, want zoals ik het hier neerschrijf lijkt dat niet veel, kan ik je vertellen dat we met deze rit zo’n 150km gereden hebben. Zo zie je maar hoe groot de stad werkelijk is!

’s Avonds zijn we in de studentenwijk met Caroline nog gaan eten en iets gaan drinken. We zijn iets gaan drinken in een sportcafĂ©, waar het per toeval (hopen we, Caroline) ook karaoke-avond was. Vooral de buitenwipper zag er nog het hardst van af. (buitenwippers heb je overal in de steden, zij controleren de identiteitskaarten om zo minderjarigen buiten te houden)

Tegen dat we dan weer thuis waren (nog maar eens 25km) was het al 1u, dus de hoogste tijd om te slapen!

Philip & Davy

Berichtnavigatie

%d bloggers liken dit: