sanghoku

brabbels & stuff…

Update 1: Plant of dier? Wat hangt er tegen ons raam?

Hallo,

Ik had dezelfde vraag ook gesteld aan Dirk Draulans, Vlaanderens meest mediagenieke bioloog. Hij raakte er zelf ook niet meteen uit, maar kreeg van Joris Gansemans (Natuurpunt) het volgende antwoord:

Na snelle rondvraag blijkt dat vensters (en zonnepanelen en grafstenen) een soort ecologische val kunnen zijn voor tal van waterinsecten. Het is dan ook meer dan waarschijnlijk dat het hier om eitjes van een waterinsect gaat (waterjuffer, eendagsvlieg,… – nog nader te bepalen) die het venster voor een vijver neemt en denkt daar eitjes te moeten leggen.
 
Achtergrond in het artikel dat aan deze mail kleeft en op
http://ec.europa.eu/environment/integration/research/newsalert/pdf/227na6.pdf

 
Van welke soortgroep deze eitjes exact zijn, zoek ik nog even verder…
Dat had ik dus zelf niet kunnen raden. Gezien de grote populariteit van zonnepanelen, geeft me dat ook wel twijfels: Een ecologische technologie is daarom niet altijd goed voor de biologie?
Ook wel vreemd dat die diertjes het verschil niet merken tussen een horizontale en verticale vijver? Dat zette me wel aan het denken gisteren:
Wij lopen met voeten op de grond, en hebben een evenwichtsorgaan dat zich altijd weet te positioneren t.o.v. de zwaartekracht. Het is dus altijd duidelijk wat boven en onder is, zolang we op de grond staan. Dat systeem raakt wel in de war wanneer je in een scheef huis gaat rondwandelen. Het beeld van boven en onder verschilt dan van hetgeen je evenwichtsorgaan aanvoelt.
Deze beestjes vliegen doorgaans lustig in het rond. Zouden zij boven en onder dan enkel bepalen met visuele kenmerken, die dus relatief zijn t.o.v. hun eigen standpunt? Dat zou dan in theorie ook kunnen betekenen dat wanneer zij ondersteboven zouden vliegen, ze zich daar niet bewust van zijn, en een glanzend plafond dus ook als spiegelende vijver kunnen zien?
Zou dat een stap in de evolutie geweest zijn om bij vliegende dieren te experimenteren en hen het concept van ‘zwaartekracht’ te ontnemen? Dat kan misschien wel verklaren waarom vliegjes zo’n gekke bewegingen kunnen maken en wij, mensen, makkelijk ziek worden wanneer we in het rond gezwierd worden.
Stel dat wij geen besef of gevoel zouden hebben van zwaartekracht op zich, en er dus ook niet mentaal geremd door zouden zijn, wat voor technologische ontwikkelingen zouden we dan voortgebracht kunnen hebben?
Anyway, wanneer ik nog een update krijg hierover lees je het hier!
Wil je het hebben over hypothetische ontwikkelingen, of andere gekke dingen, je weet me te vinden!

Plant of dier? Wat hangt er tegen ons raam?

Hallo allemaal,

In de hoop dat dit bij een expert uitkomt die ons kan helpen:

Tegen ons raam (noord-oost geörienteerd) hangen momenteel vreemde groene dingen.
Ze hebben er nog al gehangen, waren toen weg, maar zijn er nu weer.
We hebben geen idee wat het is, en of we moeten zoeken naar plant, dier of alg… We hopen dus dat iemand ons kan helpen, of ons iemand aanwijzen die kan zeggen wat het is.
IMG_0019
Die van de eerste foto is ongeveer 5mm op zijn langst, de andere is ongeveer een centimeter lang.
Wanneer je van dicht bij kijkt, zie je echt een cel-structuur (maar het lijkt ook een beetje op schubben).
Rondomrond hangt een transparant laagje, dat zie je het best op de tweede foto.
IMG_0023
Ze hangen dus tegen ons raam, en de raamkader. Aan onze ijzeren balustrade (ook wit) hangen er geen, en op het eerste zicht zien we er bij de buren ook geen…
We wonen in het centrum van Hasselt, dus zeker geen plattelandsomgeving, maar toch wel wat groen in de buurt.
Heeft iemand een idee, of kan iemand ons in de juiste richting helpen? Laat dan zeker een boodschap achter!

USA – Dag 20: Las Vegas, laatste dag van de reis!

Vandaag hadden we nog tot 4u ’s nachts tijd om in Las Vegas door te brengen, want dan moesten we uitchecken, de auto terugbrengen, en naar het vliegveld.

Na te hebben ontbeten en de valiezen ingepakt te hebben, zijn we op zoek gegaan naar een betaalbaar casino. Davy wou graag pokeren, maar het liefst tegen ander spelers en niet tegen de dealer, en liefst met een zo klein mogelijke inzet. In ons casino was het allemaal tegen de dealer (zoals in de meeste casino’s), en ook vrij prijzig met een minimum inzet van 15$ per keer, dus makkelijk 45$ of meer per hand!
Dus op zoek naar andere casino’s. We zijn er dus een aantal binnen geweest, en sommige waren echt te gek voor woorden. Vooral Caesar’s Palace was abnormaal. We hebben hier een halfuur rondgedwaald op zoek naar de uitgang. Die dingen hier zijn namelijk niet zomaar een casino met hotel, maar echte resorts. Zo hebben de meeste een casino, hotel, winkelcentrum, restaurants, sportcentrum, concert & evenementzalen, etc. Ook is het interieur telkens aangepast aan het thema van het complex. Luxor: hiëroglyfen; Paris: eiffeltoren, art-nouveau metrostations; Caesar’s Palace: trevi-fontein, gezellige straatjes, spaanse trappen, overdekt winkelcentrum met geschilderd plafond zodat het altijd valavond lijkt.

Uiteindelijk zijn we in Circus-Circus beland, het complex waar we de eerste nacht geslapen hebben, maar ook een van de meest budget-vriendelijke casino’s.
Davy heeft een aantal uren gepokerd en ongeveer 50% winst gemaakt. Zelf heb ik een aantal machientjes geprobeerd, en op een gegeven moment van een halve dollar weer 8 dollar kunnen maken, maar nadien ook weer alles verloren. 🙂
’s Avonds zijn we teruggegaan naar ons hotel aan het andere eind van de strip, om daar nog wat rond te hangen. Ik had nog wat geld over en wou heel graag eens roulette spelen, een van de (naar mijn mening) weinige ‘echte’ casino-spellen. 100$ ingezet, werd op een gegeven moment iets meer als 200$, maar doordat Davy zijn ‘lucky 14′ maar uitbleef, verdween dat wat later ook alweer. Maar toch wel een goed halfuur fun gehad. Ter info, dis 100$ is niets in vergelijking met wat anderen hier spenderen. De man naast me aan de tafel had o.a. een torentje van 15 chips voor hem staan, en elke chip was 1000$ waard! Hier in Vegas verliest geld al snel zijn betekenis, en kan je het er dan ook snel doorjagen. We hebben tafels gezien met echt onzinnige bedragen op!

Dat brengt me bij het volgende punt: Vegas is echt wel Sin City. De algemene regels van fatsoen en zuinigheid enzo zijn hier niet van toepassing. Op straat zie je overal proppers die reclame maken voor hun meisjes of nachtclubs. In de bakken op de stoep waar in andere steden de krant inzit, zitten in Vegas sexboekjes en reclame voor stripclubs. Het is ook een van de weinige plaatsen waar je op straat alcohol mag drinken, maar enkel op de strip zelf, en niet in de zijstraatjes! Gevolg is dat wel wat je zatte mensen tegenkomt, maar ook drugsgebruikers en dealers. Daarenboven was het vanavond ook de eerste avond van het Halloween-weekend, en dat weten ze hier wel te vieren! In alle clubs en cafe’s was het onnozel druk met meterslange wachtrijen om binnen te mogen, maar ook veel verklede mensen. Een aantal gewone mensen, maar ook een heleboel ingehuurde delletjes met pakjes aan onder het motto ‘hoe kinky-er, hoe beter’. Zelf geen probleem mee, integendeel, maar wel met een aantal mensen die ik daar gezien heb met jonge kinderen.

We waren het erover eens dat je je in Vegas best wel kan amuseren, en als je oplet ook zonder al te veel geld op te doen. Maar omdat het hier zo namaak is, en sommige dingen zo fout zijn, zullen we hier zeker nooit met kinderen komen. We zagen koppels met kinderen van 3 tot 12 jaar, en vroegen ons af  hoe die kinderen later nog op een normale manier naar de wereld kunnen kijken.

Soit, da’s een heel ander verhaal. We hebben ons alleszins nog geamuseerd deze laatste avond, en ondertussen zijn we dus al lang thuis na een heel lange vlucht. Nu is het foto-sorteertijd, en in de loop van de komende dagen/weken zal ik nog wel wat samenvattinkjes posten hier.

Philip & Davy (zonder een amerikaans accent na 3 weken 😉 )

USA – Dag 19: Zion > Las Vegas

Vandaag vertrekken we weer naar Las Vegas, waar onze reis begonnen is, en overmorgen ook zal eindigen. Vanaf Zion is het een rit van ‘slechts’ een 3-tal uur, dus nog voldoende tijd om eerst nog een wandeling in Zion te maken.

We wilden naar een uitkijkpunt gaan, aan de andere kant van de bijna 2km lange tunnel in het park. Wat een gedoe: door de tunnel, parking vol, omdraaien, andere parking ook vol, weer door de tunnel want kon er niet omdraaien wegens aanschuiven, daarna dus weer de tunnel door, toen wel parkeerplekje vrij.
Het was niet zo’n zware of lange wandeling, maar wel over moeilijk terrein. Vaak geen echt pad, maar zoek-uw-eigen-weg stukken onder, tussen en over rotsblokken. Daarenboven loop je vlak langs een ravijn af waar je de bodem niet van kan zien, maar wel een smalle donkere spelonk die nog dieper gaat. Fijn en mooi, maar niet voor hoogtevreespatienten. Onderweg hebben we ook wilde berggeiten gezien, en veel hevige eekhoorntjes.

Hierna zetten we dan definitief koers naar Las Vegas.
Wanneer we landden sliepen we in hotel/casino Circus-Circus, een budget-hotel aan het uiteinde van de strip. Nu zouden we slapen in The Cosmopolitan, in het midden van de strip en een high-class hotel/casino. Dat bleek ook effectief zo te zijn: vanop een afstand konden we de grote, glanzende toren al zien. In de inrit van de parking stond de naam van het hotel in grote blinkende letters tegen de muur, net of je een balzaal binnenrijdt. De receptie-hal leek heel ruim en licht, met een glanzende vloer en spiegelende plafonds, en waar de muren en zuilen eigenlijk grote schermen zijn met artistieke filmpjes op. Ook de lift was helemaal glanzend vanbinnen, en had ook grote schermen met dezelfde animaties  op. Dit is Vegas: groot, groter, grootst, en dan liefst nog een schepje erbovenop.


We waren al benieuwd naar wat onze kamer zou geven, maar ook daar was het eerste wat we zeiden ‘wow’. Ruime kamer, aparte badkamer en wc, gigantisch grote tv, domoticasysteem (je kan op de tv alle lampen bedienen, of de airco instellen). We zaten ook op de 33ste verdieping, dus we konden ver kijken, maar de strip zelf konden we niet zien. Die upgrade (waar je dan ook jacuzzi, inloopdressing & terras bij hebt) kostte 90$, maar hebben we niet genomen omdat we niet zo gek veel op de kamer zouden zitten.

Eens gesettled in onze kamer, zijn we over de strip gewandeld. 3 weken geleden hadden we al een deel gedaan, het lagere deel met kleinere casino’s, maar nu zaten we in het high-end stuk van dit pretpark. We zagen namen passeren als Bellagio, Caesar’s Palace, Venetian, MGM Grand, … Allemaal met hun eigen thema en karakter.
Na het eten zijn we eens gaan kijken in de nachtclub van ons hotel: 3 gratis cocktails. En in de Coyote Ugly: happy hour en gratis shots voor alle dames. Daarna nog wat rondgehangen en dokes doen (de ene al wat later als de andere)

Morgen op zoek naar een niet al te duur casino, en nog een aantal plaatsen langs binnen gaan bekijken.

Philip & Davy (4u in Vegas, al wat dollars armer, en de casino’s wat rijker)

USA – Dag 18: Zion National Park

Update 29 okt: nu met de rest van de foto’s!

We zijn momenteel dus in het Zion National Park, en hebben er gedurende de dag enkele wandelingen gemaakt. Door op verschillende plaatsen te wandelen, krijg je een beter beeld van de canyon, en deze is zeker aan te raden!

De canyon van Zion National Park is ontstaan doordat de rivier ‘Virgin’ de zandsteen hier geërodeerd heeft. De ingang ligt in het zuiden, het breedste deel van de canyon. Je kan de rivier verder stroomopwaarts volgen, waar de canyon uiteindelijk zo smal wordt dat er geen paden meer zijn: de Narrows.

Eerste wandeling: het Watchmen Trail. Deze hebben we op ongeveer een uur gedaan, en brengt je naar een hoger gelegen uitkijkpunt van een van de kleinere zij-canyons van het breedste deel. Hier was het relatief droog en zanderig, met veel grote stenen op het pad en een steil stuk in het begin. Van bovenaf kijk je dus uit over de vallei met het bezoekerscentrum etc. Een leuke om wakker te worden, en blijkbaar ook populair bij sporters die deze trail al lopend afleggen.

Hierna hebben we de shuttle genomen (je mag niet met de auto in het park), en halverwege uitgestapt aan de Weeping Rock. Regenwater sijpelt honderden meters hogerop de grond in, en sijpelt langzaam door de rotsen. Het zou er een 1000-tal jaren over doen om op verschillende plaatsen aan de rotswand weer de weg naar buiten te vinden. Het sijpelt dan langzaam naar onder, om aan een inkeping naar beneden te vallen. Je kan wandelen tot in die uitsparing, en je ziet het water naar beneden druppelen, zonder echt een waterval te zijn. Zo lijkt het alsof de rots weent, vanwaar ook de naam komt.

Nadat we onze bokes gegeten hadden, zijn we een stuk langs de rivier gewandeld naar de volgende shuttle-stop. Het was hier heel stil, behalve het geluid van het kabbelende water, en de wind in het riet dan. Hier waren ook geen andere mensen (behalve 1 man in de andere richting), dus het was een heel relaxe wandeling.

Aan de volgende halte zijn we weer op de shuttle gestapt, op weg naar het diepste eind van de canyon. Vanaf de halte is er nog een pad van 2 mijl dat verderloopt tot waar het niet meer kan. Daar wordt de canyon te smal, en heb je enkel de rivier nog. Hier beginnen de Narrows (‘de smalte’), de reden waarom zoveel mensen naar Zion komen. Hier kan je door het water trekken, om zo de rivier nog verder te volgen. Op dat punt hebben we even getwijfeld om toch verder te gaan, maar niet gedaan. We waren er niet op gekleed, en het begon te regenen, dus kans op plotse vloed. Jammer, want daar worden de mooiste foto’s gemaakt.

We zijn dan maar teruggewandeld, waarna het stopte met regenen. We hebben dan besloten om de dag af te sluiten met een tocht naar de ‘Emerald Pools’, een aantal vijvers verborgen in de bergen. De laagste is makkelijk bereikbaar, ook voor rolstoelen. De twee al wat moeilijker, en de derde was echt een vermoeiende klim van het ‘zoek uw weg maar tussen de rotsblokken’. Die derde was ook wel de mooiste van allemaal. Vanaf de kliffen vele hogerop sijpelt water in het poeltje va bijna stilstaand water. Door algengroei krijgt het een groenige kleur, en omdat het bijna stilstaand water is, weerspiegelen de torenhoge rotsen in het water wanneer de zon een beetje schijnt. Er waren nog een aantal mensen, maar je merkte dat het voor iedereen een soort heiligdom was, want het was er muisstil.

Vijf wandelingen dus vandaag, alle vijf verschillend, en allemaal de moeite waard. Ik wil zeker eens terugkomen om nog twee andere dingen hier te doen: Angels Landing Trail (hoog de kliffen op, smal pad waar je je aan kettingen moet vasthouden om niet te vallen; beloning: uitzicht over heel de vallei) en de Narrows (met aangepaste uitrusting dus).

Van de canyonparken die we gezien hebben vond ik Zion het mooist, en als het er ooit eens van komt wil ik hier zeker naar terugkeren. Je hebt hier zowel zandige woestijnstukken, als de groene valleibodem, en altijd torenhoge roodkleurige kliffen rondom je. Davy twijfelt nog steeds tussen dit Zion en de King’s Canyon van het begin van onze reis.

Morgen zetten we koers naar Las Vegas, maar in de ochtend gaan we nog een laatste keer het park bezoeken en naar een uitkijkpunt gaan.

Philip & Davy (allebei blij dat onze schoenen uit zijn)

USA – Dag 17: Bryce Canyon

Vandaag zijn we naar Bryce Canyon geweest, en gelukkig niet veel gemerkt van de storm. Op de hogere toppen stond er wel een stevige wind die heel koud aanvoelde, maar daar moesten we niet echt wandelen, dus viel nog mee.

Bryce staat bekend omwille van de pilaarvormige rotsformaties, genaamd ‘hoodoos‘. De zachte zand- & kalksteen hier werd doorheen de eeuwen zo aangetast door wind- & vorsterosie, dat hele delen van het plateau getransformeerd werden naar smalle muren en pilaren. Daarenboven is de steen hier roodkleurig, wat voor een heel aparte gloed lijkt te zorgen wanneer de zon erop valt.

Nu, eens je alle viewpoints gezien hebt, heb je het ook wel gehad. Maar aan een van die punten start de Navajo-loop: een tocht van een 2-tal km, die je tussen de stenen door naar de bodem van de vallei brengt. Die bodem ligt ongeveer 150m lager, en die steile afdaling is ook het eerste wat je te wachten staat.
Deze wandeling heeft ons beeld van de canyon compleet veranderd! Eerst een steile afdaling, dan paadjes tussen smalle kloven, uitkomen in een groene vallei, en dat allemaal terwijl je omgeven wordt door een eigenaardige arme rode gloed. Een echte aanrader voor iedereen die Bryce bezoekt!
Het is moeilijk om er foto’s van te nemen omwille van donkere schaduwen onderaan, en de felle zon bovenaan, maar de ervaring op zich kan je toch niet op beeld vastleggen.

Na Bryce zijn we naar Zion gereden. Enkele dagen geleden hadden mensen ons al verteld dat die rit echt de moeite is eens we Zion zouden binnenrijden, en niets was minder waar.
Plots bevonden we ons op kronkelende wegen in een groene vallei, omgeven door grote licht-rode rotsen.
We zijn nog niet echt in het park geweest, maar onderweg heeft Davy toch al een paar mooie foto’s kunnen maken. (een 100-tal blijkt nu, da’s op 8 mijl meer dan de helft van wat ik de hele dag in Bryce genomen heb!)

Morgen gaan we dus het park in, en een wandeling maken bovenaan de rand van de canyon, en onderaan langs de rivier.

Philip & Davy (allebei buikje rond van lekker, en vooral veel, mexicaans eten)

USA – Dag 16: Arches & Bryce

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om in de voormiddag de rest van Arches te bezoeken. Eerste punt op de agenda: Delicate Arch Trail. Dit ‘pad’ is (heen & terug) ongeveer 5km lang, met een hoogteverschil tussen start en eind van een 150m. ik schrijf ‘pad’ tussen aanhalingstekens, want voor grote delen is het van “je moet naar daar, zoek maar uit hoe”. Zo hebben we een redelijk stevige klim gedaan over een grote kale rots:
(als je goed kijkt kan je bovenaan een paar mensen zien)

De boog zelf ziet er als volgt uit:

Hierna zijn we nog een aantal andere zaken gaan bekijken, zoals de indrukwekkende ‘Windows’:

Na Arches zijn we naar Bryce Canyon gereden, die we morgen zullen bezoeken. Dit was weer een lange rit van 5u over een autostrade waar niet veel te zien was. Er stond wel een heel sterke zijwind, ik moest mijn stuur bijna 10° naar links gedraaid houden om gewoon rechtdoor te kunnen rijden.

Onderweg hebben we ook eindelijk het befaamde ‘tumbleweed’ gezien. Dit zijn droge losgekomen struikjes die door de wind over de grond rollen, en dus ook de straat oversteken 😉
Na al die woestijnachtige parken, was het een aangename verrassing om ineens een mooi herfsttafereel te zien wanneer we van de autostrade afgingen. Naast de weg een riviertje met brede oevers, en boompjes met mooie herfstkleurige bladeren:

Het zag ernaar uit dat we nog net voor zonsondergang Bryce zouden kunnen binnenrijden. Dus haastten we ons naar een uitkijkpunt genaamd ‘Sunset Point’, maar waren eigenlijk net te laat om het spektakel te kunnen zien. Niettemin hebben we toch al een sneak-preview gekregen van wat ons morgen te wachten staat.

Het belooft trouwens een koude dag te worden. Niet ver hiervandaan zal morgen een storm komen razen met sneeuw en regen en veel wind. Tot de middag zullen we hier van de neerslag gespaard blijven, maar ze verwachten toch rukwinden tot 40km/u. Het zal ook maar een 13° worden, maar met de wind veel kouder aanvoelen. Hopelijk valt het nog wat mee, want ik ben mijn dikke jas ergens kwijtgeraakt 😦

Momenteel zitten we in relatief nieuwe blokhutjes in een 2-stratengat op 10min van het park. Tijdens het eten daarnet, hebben we ook echte hillbilly’s gezien. Past volkomen in de setting! 🙂

Philip & Davy

USA – Dag 15: Mesa Verde & Arches

Vanmorgen opgestaan onder een blauwe hemel, maar wel fris zo op 2500m hoogte.

We zijn de klifwoningen van Mesa Verde gaan bezoeken. De Anasazi-indianen die hier woonden hebben in uitsparingen van de rotsen complete steden gebouwd. Heel indrukwekkend beeld, en doet denken aan Inca-mysteries 🙂
Eén van die steden is toegankelijk wonder bijkomende kosten, en is deels gereconstrueerd. De toegang tot deze steden was oorspronkelijk niet zo simpel als vandaag. Ze gebruikten geen ladders om tot boven te geraken, maar kapten kleine uitsparingen uit de rotswand waarmee ze naar boven konden klauteren, een beetje zoals een klimmuur.
Qua tijdsperiode: de overblijfselen die hier gevonden zijn dateren voornamelijk van rond 900-1300 na Christus. De tijd dat men in Europa burchten en kastelen, en indrukwekkende kathedralen oprichtte.
Tot op de dag van vandaag weet nog niemand waarom ze daar ooit gaan wonen zijn, of de steden uiteindelijk verlaten hebben. Er is weinig water, en ze hebben ook amper vijanden waartegen ze zich moesten verdedigen of verschansen.


 

Na ons bezoek aan Mesa Verde zijn we naar het Arches National Park gereden. Dit relatief klein park is wereldbekend geworden met foto’s van opmerkelijke rotsformaties: stenen bogen, onnatuurlijk balancerende stenen, formaties waar je met wat verbeelding zowat eender wat in kan herkennen (wolkenkrabbers, mannetjes, piemels, …). Hoe die grillige vormen onstaan zijn kan je lezen in de link hierboven, maar het heeft iets te maken met ijs in de rotsscheuren wat uitzet in de winter en rotsblokken doet afspringen.
Het was al namiddag eer we hier waren, maar hebben toch al een voorproefje gekregen. Morgen gaan we hier zeker nog verder op ontdekkingsreis!

 

 

Zo, dat waren de hoogtepunten van vandaag zowat. We verblijven momenteel in Moab, een 4-straten-gat net ten zuiden van Arches. Meer dan hotels en restaurants vind je hier feitelijk niet, maar we hebben net toch heel lekkere sushi gegeten. Vooral hunne ‘Fiery Furnace’ was lekker: hot & crunchy 😉

Morgen nog een stuk van Arches doen, en dan een rit van 5u naar Tropic, nabij Bryce Canyon.

Philip & Davy

USA – Dag 14: Grand Canyon > Mesa Verde

Vandaag zijn we aan de Grand Canyon vertrokken naar Mesa Verde.

’s Ochtends hebben we nog een heel eind langs de canyon gereden, de andere kant dan die wat we gisteren gewandeld hebben. Hij was er nog steeds, en nog steeds heel groot 😉
Onderweg hebben we nog een paar kleinere canyons gezien, wellicht ten gevolge van de breuklijn-erosie combinatie die ook de Grand Canyon uitgesleten heeft.

We zijn ook door Monument Valley gereden. Dit gebied wordt beheerd door de Navajo-indianen, en dat was eraan te merken ook: heel weinig voorzieningen (stopplaatsen e.d.), geen echte dorpjes, her en der krakkemikkige standjes waar ze juweeltjes en andere prullaria aan de man trachten te brengen.
Monument Valley staat vooral bekend omwille van zijn iconische rotsformaties. Eens was dit een vlakte, die veel hoger was. De tand des tijds heeft hier hevig zijn werk gedaan, en nagenoeg de hele vlakte weggevaagd (wind & water), waardoor de zachtere gesteenten verdwenen zijn, en de hardere zijn blijven staan. Hierdoor krijg je stenen pilaren die op sokkels lijken te staan, of heel vreemd ogende constructies waarvan je je afvraagt hoe ze blijven staan.

Omdat ze zo speciaal ogen, een een felrode kleur hebben, zijn ze hèt symbool voor het Wilde Westen geworden. Wanneer je de foto’s ziet, zal je ze wel herkennen van de talloze films, posters, foto’s en reclames.

Iemand een idee hoe deze rotsformatie heet? (en ja, hij heeft echt een naam!):

Tijdens de rit kwamen we ook opeens tot de vaststelling dat het uur veranderd was! We zijn door 3 staten gereden (Arizona > Utah > Colorado) en onderweg blijkbaar een tijdzone overschreden.

We hebben trouwens heel veel geluk met ons hotel hier in Mesa Verde, want blijkbaar is vanavond de laatste dag dat je er kan slapen. Het dichtstbijzijnde hotel buiten het park is bijna 45min verder!

Toen we Mesa Verde binnenreden was de zon net aan het ondergaan. Vanaf een van de uitzichtpunten over de vallei konden we zo heel mooie foto’s maken:

Morgen gaan we Mesa Verde bezoeken, en daarna naar Moab rijden, waar de ingang van het Arches National Park is, met nog meer vreemde steenconstructies.

Philip & Davy

USA – Dag 13: Grand Canyon

Vandaag 1 punt op de agenda: de Grand Canyon bezoeken.

De Grand Canyon is een vallei die doorheen miljoenen jaren door de Colorado rivier uitgesleten is (tempo: 16cm/1000jr). De canyon is een 435km lang, 25-29km breed, en nagenoeg 1,8km diep. Behalve de Colorado, lopen er in de canyon nog een hele hoop ‘fault lines’, dit zijn de scheidingen tussen aardplaten die aardbevingen, maar ook bergen veroorzaken. Dit zorgt ervoor dat de canyon soms een beetje omhoog gestuwd wordt, waardoor de rivier weer wat meer kan eroderen. Het resultaat na miljoenen jaren: een immens grote vallei!

We hebben een wandeling gemaakt van een goeie 12km, vanaf  het Grand Canyon Village naar Hermit’s Rest. De wandeling loopt langs de zuidelijke kant van de canyon, in het begin op asfalt, wat later iets wat ooit asfalt was, en weer verder wordt het een zandpad. Op verscheidene plaatsen kan je op en af de gratis shuttle stappen als je wil. Aan deze stopplaatsen zijn ook leuningen geplaatst zodat je niet naar beneden kan vallen, maar het merendeel van de wandeling loopt langs een smal paadje met 3m rechts van je een klif van 800m diep!

We hebben vooral genoten van het uitzicht, en dingen gezegd als ‘adembenemend’ en ‘damn, da’s diep’ en ‘vinde gij mijn gat niet te groot in dees woestijn?’

We willen allebei nu wel ooit eens heel graag een trail volgen naar de bodem van de canyon, maar dat doe je niet op één dag. Echte training en voorbereiding zijn dus aangewezen, moest het er ooit van komen.

Voor de rest zal ik de foto’s aan het woord laten.

 

 

Philip & Davy (allebei blij dat we onze schoenen konden uitdoen)

PS:
Nu ik er aan denk. Tijdens de voorbije 2 weken hebben we al een heleboel wilde dieren gezien in de parken enzo! Wat ik me zo kan herinneren: raaf, hert (man, vrouw & kind), pelikaan, grote spin (vogelspinmodel, 6cm), eekhoorns (veel! en verschillende soorten), arend, duif (stadsuitvoering), … en ook sporen in de woestijn van kever, gek spring/kruipbeest & slang.

Berichtnavigatie

%d bloggers liken dit: